30 વર્ષના યુવાન પાર્થ રાવલની દિવ્યાંગતા પર ભારે પડતી તેની જીવવાની ધગશ
રોજબરોજની તકલીફો સામે પણ અડગ આત્મવિશ્વાસ સાથે વ્હીલચેર પર બેસીને ‘સ્પોર્ટ્સ જર્નાલિસ્ટ’ બનવાની ઝંખના સેવતો અનોખો યોદ્ધા પાર્થ
પાર્થ પગ અને અંગૂઠા દ્વારા લેપટોપ, મોબાઈલ અને અન્ય ઈલેક્ટ્રોનિક ગેજેટ્સનું અદભુત સંચાલન કરે છે! જે કીબોર્ડ પર સામાન્ય લોકો દસ આંગળીઓથી ટાઈપ નથી કરી શકતા, ત્યાં પાર્થ પોતાના પગના અંગૂઠાથી સડસડાટ શબ્દો લખે છે.
અમદાવાદ, જ્યારે નિયતિ જન્મથી જ કોઈના રસ્તામાં કાંટા વેરી દે, ત્યારે મોટાભાગના લોકો નસીબને દોષ આપીને બેસી જાય છે, પણ કેટલાક લોકો એવા હોય છે જે એ કાંટાઓને જ પોતાનો રસ્તો બનાવી લે છે. આવી જ એક હૃદયસ્પર્શી અને પ્રેરણાદાયી કથા છે અમદાવાદના 30 વર્ષના દિવ્યાંગ યુવાન પાર્થ કમલેશ રાવલની.
વર્ષ 1996માં જ્યારે પાર્થનો જન્મ અધૂરા માસે એટલે કે આઠમા મહિને થયો, ત્યારે પરિવારની ખુશીઓ પર ચિંતાના વાદળો છવાઈ ગયા હતા. પાર્થ સેરેબ્રલ પાલ્સી નામની ગંભીર શારીરિક બીમારી સાથે જન્મ્યો હતો. તેનું શરીર નાનપણથી જ સાથ નહોતું આપતું. દુનિયા માટે એ કદાચ એક લાચાર બાળક હતો, પણ પાર્થના મનમાં અને તેના પરિવારની આંખોમાં કંઈક અલગ જ સપના આકાર લઈ રહ્યા હતા.
પાર્થ શારીરિક રીતે 80% જેટલી ગંભીર દિવ્યાંગતા ધરાવે છે, જેના કારણે તેનું રોજબરોજનું જીવન સામાન્ય લોકો જેવું સરળ નથી. હલનચલન કરવું, બેસવું કે પોતાની દૈનિક પ્રાથમિક ક્રિયાઓ જાતે કરવી એ તેના માટે દરરોજ એક નવી અગ્નિપરીક્ષા સમાન છે. રોજબરોજના અસહ્ય પડકારો વચ્ચે પણ તેનામાં જીવન જીવવાની, કંઈક કરી બતાવવાની અદભુત ધગશ અને ખુમારી ભરેલી છે. તેની આ જ સકારાત્મકતા તેને સમાજના અન્ય યુવાનોથી અલગ પાડે છે.
પાર્થની શારીરિક મર્યાદાઓ એટલી બધી હતી કે સામાન્ય શાળાઓમાં પ્રવેશ મેળવવો પણ તેની માટે એક મોટો સંઘર્ષ હતો. આ કપરા સમયમાં તેના માતા શીલાબહેન અને પિતા કમલેશભાઈ એક અડગ ખડકની જેમ તેની વહારે આવ્યા. એક દિવ્યાંગ બાળકને ઉછેરવામાં માતા-પિતાએ પોતાના સુખ-ચેનનો ત્યાગ કરી દીધો હતો. બાળપણમાં જ્યારે બીજા બાળકો દોડતા-કૂદતા, ત્યારે પાર્થને દરેક કામ માટે માતા-પિતાના ટેકાની જરૂર પડતી.
પરંતુ માતા-પિતાએ તેને ક્યારેય એકલતા કે લાચારીનો અહેસાસ થવા ન દીધો. તેમની આ અથાગ મહેનત, અજોડ મમતા અને મોટી બહેન નેહા રાવલની અદભુત ધીરજના કારણે જ પાર્થની સફર આગળ વધી.
પાર્થના શિક્ષણની શરૂઆત અમદાવાદની સંસ્થા ‘નેશનલ સોસાયટી ફોર ઈક્વલ ઓપોચ્યુનિટીઝ ફોર હેન્ડીકેપ્ડ’થી થઈ અને ત્યારબાદ આંબલીયાસણની સ્થાનિક સરકારી શાળામાં તેણે પ્રાથમિક શિક્ષણ મેળવ્યું, જ્યાં સામાન્ય બાળકોની સાથે ભણવાનો તેને અનેરો આનંદ મળ્યો.
